Köy okullarımız ve taşımalı eğitimin görünmeyen yüzü

Meslek hayatımın ilk yıllarını birleştirilmiş sınıflı bir köy okulunda geçirdim. Sobayı yakmak için sabah erkenden okula giderdik, çocuklar da ellerinde odunla gelirdi. O okul yıllar önce kapandı, öğrencileri artık taşımalı eğitimle ilçe merkezine gidiyor. Bu dönüşümün iyi ve eksik yanlarını konuşmanın zamanı geldi diye düşünüyorum.

Taşımalı eğitimin çocuklara daha donanımlı okullar, laboratuvarlar ve branş öğretmenleri sunduğu açık. Köydeki tek öğretmenin dört sınıfı birden okutmaya çalıştığı günlere kıyasla bu önemli bir kazanım. Pek çok başarılı öğrencimizin bu sistem sayesinde yetiştiğini de biliyoruz. Ancak her sistemin bir bedeli vardır ve bu bedeli çoğu zaman en küçükler öder.

Kış aylarında bazı köylerimizden çocuklar sabah altı buçukta yola çıkıyor. Servis güzergâhı uzun, yollar zaman zaman karla kapanıyor. Okula vardıklarında birçoğu kahvaltı etmemiş ve uykusunu alamamış oluyor. İlk ders saatinde dikkatlerini toplamakta zorlanmaları gayet doğal.

Bu konuda atılabilecek bazı somut adımlar var. Güzergâhların yeniden düzenlenerek en uzak köylerin servis süresinin kısaltılması ilk sırada gelmeli. Taşımalı öğrencilere okulda verilen öğle yemeğinin yanında sabah için de basit bir kahvaltı desteği düşünülebilir. Okul yönetimleri ise ilk derslerde bu öğrencilerin durumunu göz önünde bulundurabilir.

Bir de aidiyet meselesi var. Köyden gelen çocuklar okul bittiğinde hemen servise binmek zorunda kaldığı için kulüp çalışmalarına, spor etkinliklerine katılamıyor. Haftada bir gün geç saatte kalkacak ek bir servis, bu çocukların okul hayatına daha fazla katılmasını sağlar. Küçük bir masraf, büyük bir eşitlik kazanımı demektir.

Eğitimde fırsat eşitliği yalnızca aynı okula gitmekle sağlanmıyor. Aynı dinçlikte sınıfa girmek, aynı etkinliklere katılabilmek de bu eşitliğin parçası. Köy çocuklarımızın sesini duymak hepimizin görevi.