Amatör liglerin isimsiz kahramanları

Bu hafta Kentspor'un maçı yerine amatör lig karşılaşmalarından birini izlemeye gittim. Saha kenarında ne bir tribün vardı ne de bir skor tabelası. Seyirciler kendi getirdikleri sandalyelerde oturuyor, devre arasında termoslardan çay dağıtılıyordu. Ama oyunun içindeki tutku, profesyonel liglerden aşağı kalır değildi.

Amatör kulüplerin büyük bölümü birkaç gönüllünün omzunda ayakta duruyor. Malzemecilik yapan emekli bir öğretmen, formaları evinde yıkayan bir anne, oyuncuları kendi aracıyla maça götüren bir esnaf. Bu insanların hiçbiri bir karşılık beklemiyor. Onları harekete geçiren tek şey, köylerinin gençlerinin sokakta değil sahada olmasını istemeleri.

Bu kulüplerin karşılaştığı sorunlar da oldukça somut. Lisans ücretleri, hakem giderleri ve deplasman masrafları küçük kulüplerin bütçesini zorluyor. Bazı takımlar sezon ortasında ligden çekilmek zorunda kalıyor. Her çekilen takım, o köyde futbola veda eden onlarca genç demek.

Yerel yönetimlerin ve bölgedeki işletmelerin bu kulüplere küçük ama düzenli destekler sağlaması büyük fark yaratabilir. Bir takımın yıllık forma ve top ihtiyacını karşılamak, bir işletme için çok büyük bir yük değil. Buna karşılık o köyün gençleri için bir sezonun tamamı anlamına geliyor. Sponsorluğun sadece büyük kulüplere yapılan bir şey olmadığını hatırlamamız gerekiyor.

Amatör liglerin bir başka önemi de yetenek keşfidir. Bugün Kentspor'da forma giyen oyuncuların bir kısmı bu sahalardan çıktı. Gözlemcilerin ve antrenörlerin bu maçları düzenli takip etmesi, gözden kaçan yeteneklerin önünü açar. Bu ilişkiyi kurumsal bir yapıya kavuşturmak için kulüplerle amatör takımlar arasında iş birliği protokolleri düşünülebilir.

Maç bittiğinde iki takımın oyuncuları birlikte sahayı topladı, kaleleri kenara taşıdı. Skoru kimin kazandığını sorduğumda yanımdaki yaşlı amca gülümseyerek omuz silkti. Belki de amatör sporun özü buydu.